Een grote race in een groot land. Nieuwe records aan de lopende band. Spijtig genoeg ook een zwaar ongeval, dat gelukkig zeer goed afliep. Ik wens alvast de winnaar van de vorige editie, Richard Abruzzo, een spoedig herstel toe.
Eerst wil ik ook allen op de achtergrond bedanken, want zonder hen zou deze grote en dure race niet mogelijk zijn geweest. Denk ik vooral aan Pam en Pat uit Albuquerque. Thuis zorgden de hulp van sponsor WARSTEIN, de DFSV en de familie, als belangrijkste schakel in deze ketting, dat dit mogelijk was. Met Ullrich Seel heb ik een waardige opvolger voor mijn vriend en co-piloot Bernd Landsmann gevonden.
Dit jaar zijn we met de kleinste crew naar Amerika getrokken sinds ik aan deze hardste gasballonwedstrijd ter wereld deelneem. Enkel Benjamin was crewlid. Hij was zijn eigen crewchief en volgde hiermee de uit Krefeld afkomstige Karl ? Werner Becker op, die meer dan tien jaar deze belangrijke job voor zijn rekening had genomen. Omdat Benjamin de 7600 km logisch niet alleen zou aankunnen, hebben Amerikaanse vrienden ons ook daarin geholpen. Greg uit Rotester, mijn Amerikaanse co-piloot bij de America?s Challenge van vorig jaar, was de tweede helper en heeft zijn volgwagen voor heel deze lange reis ter beschikking gesteld. Alleen daarvoor al onze hartelijkste dank.
Een te klein startvenster, dat weerom niet de voorwaarden van de gasballonsport ondersteund, kentekent weerom de start in de USA. Wij zijn geen warmeluchtballon piloten die maar even een tweetal uur willen varen. Als ik mij voor een veertig of zeventig uren vaart voorbereid, dan heb ik vooral tijd nodig. Tijd, die de veiligheid van deze race ten goede komt. Omvangrijke techniek moet goed functioneren en moet voor zo een lange vaart getest worden. Een ?zware? W?r gasballon, gevuld met helium en een vaarhoogte van 4100 meter zorgen ervoor dat je maar 2 nachten kunt doorvaren. Na tien vaarten met onweersbuien en het grote gevaar van afgelopen jaar leek het ons verstandig om met helium te varen. En ? precies dit jaar hebben we in de verte en in de breedte geen onweersbuien gezien. Maar zo is dat nu eenmaal.
Met slechts langzaam afwisselenden landschappen is een vaart met hoge snelheid zeker te doen, alhoewel een landing met 50 tot 60 km/hr niet aan te raden is. We hadden bij de start als droomdoel de laatste Canadese weg voor het niets, doch er niet meteen aan gedacht van 3000 km ver te varen. Dat het uiteindelijk toch een precisievaart werd, als we op 50 meter na, na een vaart van 2702 km naast deze baan landen. Het laatste stuk was echter wel hard werken. Doordat langs beide zijden van deze hoofdbaan hoogspanningen liepen moesten wij ca 80 meter voor deze baan in het dichte woud landen, om ons dan van boom tot boom verder te trekken. Zo konden we dan in de richting van een stukje gras, voor de grote baan, om daar de ballon neer te zetten.
De verbaasde landeigenaar kwam ca 30 minuten na onze landing tot bij ons. Hij dacht dat we neergestort waren. Wij mochten voor de nacht zijn ?vissershut? gebruiken en zorgde voor de nodige wijn en brood. De mand met de vele uitrusting mochten we in zijn garage onderbrengen. De opgerolde en afgedekte ballon was zo ook beschermd tegen de regen die ?s nachts viel en het slechte weer van de daaropvolgende ochtend.
De crew was ?s middags bij ons. Iets na middernacht kwamen wij aan bij de Niagara watervallen. Veertig uur later waren wij terug in ABQ, net op tijd voor de lasagneparty bij Peter en Barbara. We werden uiteindelijk tweede. De Gordon Bennett Race is werkelijk de zwaarste gasballonrace ter wereld.
Wilhelm Eimers
