« Start vanuit Stuttgart ... | Startpagina | Gasballonvaart naar Zweden »

01 november 2005

De laatste straat voor het niets

Zaterdagavond was het zover. Wilhelm Eimers had uren gewerkt om zijn film over de laatste Gordon Bennett Race als premiière voor te stellen aan al diegenen die op een of andere wijze hebben meegeholpen, alsook collega's en vrienden ballonvaarders. Na een hapje en een drankje was het zover. Willi had wel een spijtige mededeling. De vooropgestelde 40 minuten waren er 50 geworden... De film was wederom prachtig en gaf een mooi relaas van de voorbereidingen, een mooie vaart, de spannende landing en de terugweg. Komische situaties en uitspraken werden natuurlijk mooi geregistreerd. De affiche zegt genoeg...
Hieonder lees je ook het relaas van Willi en Ulrich.

Die letzte Stasse vor dem Nichts



Een grote race in een groot land. Nieuwe records aan de lopende band. Spijtig genoeg ook een zwaar ongeval, dat gelukkig zeer goed afliep. Ik wens alvast de winnaar van de vorige editie, Richard Abruzzo, een spoedig herstel toe. Eerst wil ik ook allen op de achtergrond bedanken, want zonder hen zou deze grote en dure race niet mogelijk zijn geweest. Denk ik vooral aan Pam en Pat uit Albuquerque. Thuis zorgden de hulp van sponsor WARSTEIN, de DFSV en de familie, als belangrijkste schakel in deze ketting, dat dit mogelijk was. Met Ullrich Seel heb ik een waardige opvolger voor mijn vriend en co-piloot Bernd Landsmann gevonden.

Dit jaar zijn we met de kleinste crew naar Amerika getrokken sinds ik aan deze hardste gasballonwedstrijd ter wereld deelneem. Enkel Benjamin was crewlid. Hij was zijn eigen crewchief en volgde hiermee de uit Krefeld afkomstige Karl ? Werner Becker op, die meer dan tien jaar deze belangrijke job voor zijn rekening had genomen. Omdat Benjamin de 7600 km logisch niet alleen zou aankunnen, hebben Amerikaanse vrienden ons ook daarin geholpen. Greg uit Rotester, mijn Amerikaanse co-piloot bij de America?s Challenge van vorig jaar, was de tweede helper en heeft zijn volgwagen voor heel deze lange reis ter beschikking gesteld. Alleen daarvoor al onze hartelijkste dank.

Een te klein startvenster, dat weerom niet de voorwaarden van de gasballonsport ondersteund, kentekent weerom de start in de USA. Wij zijn geen warmeluchtballon piloten die maar even een tweetal uur willen varen. Als ik mij voor een veertig of zeventig uren vaart voorbereid, dan heb ik vooral tijd nodig. Tijd, die de veiligheid van deze race ten goede komt. Omvangrijke techniek moet goed functioneren en moet voor zo een lange vaart getest worden. Een ?zware? W?r gasballon, gevuld met helium en een vaarhoogte van 4100 meter zorgen ervoor dat je maar 2 nachten kunt doorvaren. Na tien vaarten met onweersbuien en het grote gevaar van afgelopen jaar leek het ons verstandig om met helium te varen. En ? precies dit jaar hebben we in de verte en in de breedte geen onweersbuien gezien. Maar zo is dat nu eenmaal.

Met slechts langzaam afwisselenden landschappen is een vaart met hoge snelheid zeker te doen, alhoewel een landing met 50 tot 60 km/hr niet aan te raden is. We hadden bij de start als droomdoel de laatste Canadese weg voor het niets, doch er niet meteen aan gedacht van 3000 km ver te varen. Dat het uiteindelijk toch een precisievaart werd, als we op 50 meter na, na een vaart van 2702 km naast deze baan landen. Het laatste stuk was echter wel hard werken. Doordat langs beide zijden van deze hoofdbaan hoogspanningen liepen moesten wij ca 80 meter voor deze baan in het dichte woud landen, om ons dan van boom tot boom verder te trekken. Zo konden we dan in de richting van een stukje gras, voor de grote baan, om daar de ballon neer te zetten.

De verbaasde landeigenaar kwam ca 30 minuten na onze landing tot bij ons. Hij dacht dat we neergestort waren. Wij mochten voor de nacht zijn ?vissershut? gebruiken en zorgde voor de nodige wijn en brood. De mand met de vele uitrusting mochten we in zijn garage onderbrengen. De opgerolde en afgedekte ballon was zo ook beschermd tegen de regen die ?s nachts viel en het slechte weer van de daaropvolgende ochtend.

De crew was ?s middags bij ons. Iets na middernacht kwamen wij aan bij de Niagara watervallen. Veertig uur later waren wij terug in ABQ, net op tijd voor de lasagneparty bij Peter en Barbara. We werden uiteindelijk tweede. De Gordon Bennett Race is werkelijk de zwaarste gasballonrace ter wereld.

Wilhelm Eimers

Geplaatst door Luc om 13:40

Stuur dit nieuws naar

Email dit nieuws naar:


Uw e-mail adres:


Bericht (optioneel):


Archief

maart 2009
januari 2009
september 2008
augustus 2008
juli 2008
mei 2008
maart 2008
december 2007
oktober 2007
september 2007
augustus 2007
juli 2007
juni 2007
mei 2007
april 2007
februari 2007
januari 2007
december 2006
november 2006
oktober 2006
september 2006
augustus 2006
juni 2006
april 2006
maart 2006
december 2005
november 2005
oktober 2005
september 2005
augustus 2005
juli 2005
juni 2005
april 2005
maart 2005
februari 2005
januari 2005
december 2004
november 2004
oktober 2004
september 2004
augustus 2004
juli 2004
juni 2004
mei 2004
april 2004
maart 2004
februari 2004
januari 2004
december 2003
november 2003
oktober 2003
september 2003
augustus 2003

Laatste berichten

Lichter dan lucht
Gasballon wedstrijd tijdens WAG gaat niet door
Mannen met een missie...
Helma Sjuts overleden
15 Teuto-Wettfahrt 2008
Coupe Aéronautique Gordon Bennett 2008 - de teams
D-OCOX - Belgica II vaart opnieuw!
GB 2009 in Geneve
GB 2008 in Albuquerque
America's Challenge - update #2

Zoeken


Volledig nieuwsarchief

Partners

Official Gordon Bennett Pages

DFSV

Belgian Balloon Pages