Voorbereidingen
Een eerste uitnodiging tot een vaart had al tot een aangename kennismaking met de kleine recordgasballon geleid. Bij een tweede gelegenheid kon ik vier uur parallel met de 360m³ ballon varen en zien hoe twee volwassen, normaal gewicht ballonvaarders deze aërostaat besturen. Het was op dat ogenblik dat ik besloot om zelf een poging te ondernemen om het record te breken; volgens mijn berekeningen was dat zeker mogelijk.
Rosenmontag ... eindelijk zijn we zover: de organisatie loopt op volle snelheid
en we hebben alleen nog een observer nodig, iemand die het volledige verloop van de poging nauwlettend registreert en moet bevestigen. Een recordpoging moet trouwens ook altijd op voorhand aangekondigd worden. Om te vermijden dat de vaart last zal hebben van thermiek, zal waarschijnlijk omstreeks 23 uur gestart worden.
NOAA, de Amerikaanse weercomputer, voorziet een vaart aan 20 km/Hr. in de richting van het zuidoosten. Wat uitrusting betreft zal er bespaard moeten worden. Nachtkijker, schijnwerper, de grotere dikke batterij - die allen tot onze standaarduitrusting behoren voor een nachtvaart - moeten deze keer beneden blijven.
De kaarten, twee GPS-en, nachtverlichting, Becker-radio, Becker-transponder, twee 6Ah-batterijen, wat eten en drinken, een wollen deken, twee kleine klapstoeltjes en de Winter-barograaf moeten we wel meenemen. Daardoor kunnen we starten met 7,5 zakken zand van 11 kg. Dit moet ons zeker door de nacht helpen. Of het ook voldoende ballast is voor een nieuw record moeten we afwachten. Eerst moeten we echter een goede zeven uur doorheen de nacht varen en daarna met de nog resterende ballast het verdere vaartverloop plannen.
De vaart
Benjamin (64 kg) en ik (74 kg) stijgen op om 23:23 Hr. en zijn meteen verrast en verbaasd op 250 meter vaarhoogte 5 graden warmere lucht te vinden. Deze warmere luchtlaag laat de ballon voortdurend terug dalen, en na een uur vaart hebben wij reeds een hele zak zand verbruikt. Dat is een vreselijk grote hoeveelheid ballast voor een zo kleine ballon. We zijn ook verwonderd over de zwakke windsnelheid. Slechts aan een snelheid van 8 – 12 km/Hr., richting 120 tot 160 graden, varen we richting Dortmund. We genieten van deze tocht over het oostelijke Ruhrgebied.
Dortmund CTR is vannacht niet actief en met een windrichting van 90 graden gaat het meteen richting Sauerland.
Dit is niet helemaal naar onze zin omdat we weten dat de bergen in Sauerland tot 1000 meter hoog kunnen zijn. Boven Menden draait de wind in de onderste windlagen verder naar noordoost. Met deze wind kunnen wij in de vallei varen. Windmolens zijn hier echter het grote gevaar. Het staat er hier vol van, ja stampvol, en dat wil dus zeggen : AFSTAND HOUDEN, ook al zijn de hoogste windmolens verlicht. Want wie kan ons garanderen dat deze verlichting vannacht ook werkt ? De zwak verlichte maan op de sneeuw is een hulpmiddel, niettemin is het lastig en zijn er steeds vier ogen noodzakelijk om zeker op voldoende hoogte te varen.
Met 4,5 zak zand geraken wij de nacht door. Om 6 Hr. varen wij recht op de luchthaven van Paderborn af. Daar staan de vliegtuigen richting Berlijn startklaar, doch dank zij de verkeersleiding kan de kleine ballon zijn vaart zonder extra ballastverlies gewoon verder zetten. Hierdoor moet de piloot eigenlijk vijf minuten wachten. Hartelijk dank aan de verkeersleiding die er door deze voorrang voor zorgt dat onze recordvaart niet vroegtijdig moet eindigen.
De morgen
Zo kunnen wij aan een snelheid van 20-25 km/Hr. onze vaart verder zetten. Dit is een goede snelheid die ons meteen ook de mogelijkheid geeft om het afstandsrecord te verbreken. Er volgt een pracht van een zonsopkomst met super goede zichtbaarheid en een heerlijke vaart over het Weser gebergte.
Onze crew krijgt via de satelliettelefoon de nodige info, en om 08:30 Hr. vertrekken ook zij. De observer wil absoluut de landing bijwonen en de nodige info noteren. Tussen 5 Hr. en 10:30 Hr. hebben we geen ballast meer verbruikt, en met 4,5 zak zand zijn wij nog goed voorzien voor zo’n kleine ballon.
Niet zover van Göttingen gaat het over de A7 verder naar het oosten. Door de zon stijgen we naar een hoogte van 1000 meter. Het einde van de vaart wordt nog spannend. De landing is voorzien zo rond 11 Hr maar omdat onze volgers er nog niet zijn stellen we deze nog eventjes uit. Toch zal er snel een beslissing moeten genomen worden. Voor ons ligt een brede strook dennenbossen. Verder varen en deze bossen oversteken zal door de opkomende cumulussen zorgen voor de afkoeling van het gas en bijgevolg ook voor een enorm ballastverbruik. We kiezen het zekere voor het onzekere en dus voor een veilige doch sportieve landing.
De landing
Met een krachtige ruk aan de ventielkoord zet ik om 11:10 Hr. de landing in. Met een daling van 3 m/sec wil ik vermijden dat we de bossen toch nog moeten overvaren, of een landing er middenin maken. Drie maal dien ik nog te trekken, doch meer dan 3,5 m/sec wil de ballon niet dalen. Op 300 meter boven de grond gaat de wind van 30 km/Hr. naar 8 km/Hr., en ik ben nu zeker dat het zal lukken. Als ik daarna op zo’n 100 meter boven de grond weer 25 km/Hr. op de GPS kan aflezen wordt het opnieuw spannend. De remballast van 2 zakken en het sleeptouw moeten nog wachten, anders wordt de landingsweide gewoon overvaren en daarachter volgt liefst 20 km bos.
Op 50 meter alles eruit, een boomtop op 25 meter remt de ballon mooi af, en op het moment dat deze terug wil stijgen trek ik het ventiel volledig open. Het lukt, zachtjes zet de ballon zich neer op de geplande landingsweide.
Een goede 30 minuten later is de crew ter plaatse en kan de ballon ingepakt worden. Het kleine landingsfeest wordt gekoppeld aan een bezoek aan Nordhausen. Eten en drinken zijn goed, een prijs van 15 jaar geleden, vijf personen : samen 29 Euro.
We hebben een vaart van 11:54 Hr. en een afstand van 240 km rechte lijn achter de rug. Daarmee worden de oude records van 10:30 Hr. en 155 km verbroken. We moeten nog wel even wachten om te feesten, tot de homologatie.
Of het bestaande wereldrecord van 46:10 Hr. – 1941 te Rusland – te breken valt, is nauwelijks aan te nemen.
Hartelijk dank aan alle helpers, want zonder hen is zo een vaart niet mogelijk!
Wilhelm Eimers
Humba, humba, humba, täterä hoor je in het gehele Rheinland en zelfs in verdere delen van de Republiek.
