Op naar de prachtige, historische omgeving, dewelke als startplaats voor de Gordon Bennett 2003 werd gekozen.
Zandscheppen was niet meer nodig want de crew was al vlijtig geweest de dag voorheen. Alles zorgvuldig uitleggen om tijdig te kunnen vullen. (weet je nog 13u) Na de eerste briefing werd dit al snel 19u. Dus was het ons al duidelijk dat het voorziene starten om 21u niet haalbaar was.
Niets aan de hand, wachten zoals de duiven, alleen niet in een hokje maar lekker in het zonnetje, met een stevig briesje. Ondertussen is Philippe wat gaan rusten om de nacht in te kunnen gaan, Ronny verzorgd de techniek in en rond de mand.
De tijd die nog rest bestuderen onze piloten de uitrustingen van de andere teams, bekijken de 3 nieuwe superlichte ballons uit de U.S.A. en overleggen regelmatig, met onze weerman Michel De Meyer, de te verwachten trajecten. Onze supporters uit België zijn ondertussen ook toegekomen.
Rond 18u wordt er dan toch gestart met vullen van de net-ballons. Het vullen van de netloze is begonnen om 20.30u, juist op het moment dat we een knorretje voelde. Dus beslissen we om toch nog eerst te gaan proeven van een toast champignon, gevolgd door konijn dat nadien haan bleek te zijn. (waarschijnlijk waren het overjarige racekippen) Het dessert lieten we links liggen daar onze plicht riep. (trouwens ook beter voor de lijn)
Het vullen van onze ballon ging vrij normaal. Naarmate de avond vorderde werd het weer onstabieler en kwam een vervelende landwind het vullen bemoeilijken. Het werd zo erg dat we gans de crew en onze bezoekers nodig hadden als balast om ons mandje aan de grond te houden. Snel werd er nog wat balast gevuld en bij aan de mand gehangen. Dit was zeker geen overbodige luxe.
Deze wind vertraagde gans het programma en verlate de start tot middernacht. De ballons sloegen van links naar rechts, zelfs zo erg dat ballon SW1 zijn mand volledig was krom getrokken. Dit was genoodzaakt ogenblikkelijk de dure helium uit de ballon te laten en moesten forfait geven. Daar de situatie niet verbeterde was er sprake de reeds gevulde ballons te laten starten dat dan weer op de briefing door andere teams niet werd toegestaan. Het derde Zwitsers team zag het weer niet zitten en gaven ook forfait. Er resten dus nog 15 teams. Ondertussen hadden wij de ballon vastgemaakt aan de winch van onze volgwagen. Uiteindelijk kwam de start in zich rond 1.30u.
De start verliep helemaal niet van een leien dakje, daar de ballons verplaatst diende te worden naar het midden van het terrein. Dit om veiligheidsreden; de omliggende gebouwen zouden teveel problemen geven. Alle ballons bleven getakeld aan de volgwagens en met veel volk aan de grond gehouden. De start was hectisch en zelfs beangstigend. Het opstijgen van de Amerikanen bezorgde ons kippenvel. Rakelings vlogen ze met een enorme snelheid langs een andere ballon en juist de gebouwen over. Ook de volgorde van opstijgen kon niet gerespecteerd worden daar de positie van de ballons op het plein dit niet toelieten.
De start van onze piloten verliep, volgens de omstandigheden, heel goed. Als tweede zijn we de lucht ingegaan. We zijn dan met de crew het andere Belgische team (Bob & Benoit) een handje gaan toesteken. Het is te zeggen; met al ons gewicht (bij sommigen iets teveel) aan de mand gaan hangen. Uiteindelijk zijn ook zij veilig in de lucht geraakt, wat een pluimpje verdient, om met zo’n omstandigheden de eerste Gordon Bennett in te gaan.
Ondertussen nu zondag 14 september 15.44u. zijn we op weg richting Toulouse – Bearritz
Oef nog 390km voor de boeg. Net vernomen dat Bob & Benoit veilig geland zijn, waarschijnlijk te westen van Bordeaux, aan de kust van de Atlantische oceaan.
Groetjes vanuit het zonnige zuiden. (26° aan de grond en 33° in de mand)
Later meer nieuws van de vliegende reporters.
De crew, (Ron, Tony, Sofie, Conny)
Ps. Bakker nog zeker enkele dagen geen brood afzetten!!
Na een zeer korte nacht (van 4u tot 7.30u) zijn we vertrokken richting zuiden. Maar eerst nog wat nieuws over gisteren. WAT EEN START!!! Om 10u ’s morgens waren wij reeds op het startplein, want om 13u zouden we beginnen met vullen, daar we eerst nog uitgebreid ontbijt wilden nemen in het Hotel De Hoop bij een vriendelijke Nederlander. TE LAAT! Dus geen ontbijt meer….snel een oplossing gevonden; brood van bij een echte Franse bakker, charcuterie van Cock’s Fresh uit onze eigen koelkast, koffie van de campinggas, en Ronny zorgde voor 2 geleende banken. We hadden de parking voor de bezoekers omgebouwd tot een gezellig terrasje en ontbijtplaats. Het mag gezegd ; het ontbijt was origineel, gezellig, gezond, en super lekker!! Onze cateringafdeling vond dit nodig voor een hopelijk lange vaart.
